Moises sigo sendo eu, e hoxe, no medio dun panorama desolador, entro por primeira vez con 25 anos cumplidos no meu fogar de vigo. Escoitando como alex o facha escoita a cope, alex o bo ronca (eso non e bo pero....) e santiago fala en soños (cousas que pasan). Pois hoxe descubrin que cachote (o artista anteriormente como cachote) se me adiantou un par de dias nun proyecto, que ven sendo o de cambiar o blog. Porque hoxe, que rematan os meus miserables 25 (nos que cada vez cumplin menos promesas) e comeza o meu (esperemos) glorioso vigesimosexto ano de vida poñolle punto final a este lugar onde vos maravillei coas miñas tonterias e contei mais cousas das que debia contar, calandome mais cousas das que queria calar. Falteille o respeto a moita xente, e moita mais se sentiu ofendida, e sin embargo non lles vou pedir disculpas, porque si asi o fixen asi o sentin.

 

     Hoxe, que me faltan 15 para os 40 volvo a facer balance como fai 2 anos, e parafraseando o gran Pedro (escepcional persona), coljo as botas, o rocanrol e os cubalibres xa son historia. E isto significa un punto e final.

 

     O bo dun punto final, e que si non che convence colles un boli e podes poñer, sin que ninguen se de conta, dous puntos suspensivos. Gracias polo apoio, comentarios e xa nos veremos na miña nova casa virtual, que a estas alturas, ainda estamos axustando.